ประวัติคณะวิศวกรรมศาสตร์
ประวัติความเป็นมา / History________________________________________________________________________________
คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลกรุงเทพ เป็นคณะในมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลกรุงเทพที่จัดการศึกษาด้านวิศวกรรมศาสตร์ เกิดขึ้นตามพระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคล พ.ศ. 2548 เมื่อวันที่ 18 มกราคม พ.ศ. 2548 และในมาตรา 9 ของพระราชบัญญัติบัญญัติว่าการจัดตั้ง การรวม และการยุบเลิกสำนักงานวิทยาเขต บัณฑิตวิทยาลัย คณะ สถาบัน วิทยาลัย หรือส่วนราชการที่เรียกชื่ออย่างอื่นที่มีฐานะเทียบเท่าคณะให้ทำเป็นกฎกระทรวง และการแบ่งส่วนราชการเป็นสำนักงานคณบดี สำนักงานผู้อำนวยการ ภาควิชา สาขาวิชา กอง หรือส่วนราชการที่เรียกชื่ออย่างอื่นที่มีฐานะเทียบเท่าภาควิชาหรือกอง ให้เป็นประกาศกระทรวงศึกษาธิการ ผลของมาตรา 9 นี้ ทำให้สถาบันเทคโนโลยีราชมงคลทั้งสามแห่ง คือ วิทยาเขตเทคนิคกรุงเทพฯ วิทยาเขตบพิตรพิมุข มหาเมฆ และวิทยาเขตพระนครใต้ ได้ยุบรวมเป็นมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลกรุงเทพ ทำหน้าที่จัดการเรียนการสอนในระดับอุดมศึกษา โดยยึดมั่นในอุดมการณ์จัดการศึกษา เพื่อผลิตบัณฑิตนักปฏิบัติตอบสนองความต้องการของสังคมที่เชื่อมั่นว่า เทคโนโลยีและอาชีวศึกษาเป็นกระบวนการศึกษาที่จำเป็นในการเสริมสร้างมาตรฐานคุณภาพเพื่อเป็นกำลังสำคัญในการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมไทย
คณะวิศวกรรมศาสตร์ มีการพัฒนาทางด้านการเรียนการสอนมาอย่างต่อเนื่องจนถึงปัจจุบัน โดยยึดแนวทางการพัฒนาประเทศจากแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่ 13 พ.ศ. 2566-2570 เป็นหลักโดยมีวัตถุประสงค์เพื่อ “พลิกโฉมประเทศสู่สังคมก้าวหน้า เศรษฐกิจ สร้างมูลค่าอย่างยั่งยืน” ให้มีความสอดคล้องกับการเปลี่ยนแปลงในสังคมที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วในปัจจุบัน
คณะวิศวกรรมศาสตร์ ตระหนักเป็นอย่างยิ่งในการปรับตัวให้ทันกับกระแสการเปลี่ยนแปลงรอบด้านในปัจจุบัน อาทิ แพลตฟอร์มของเทคโนโลยีในอุตสาหกรรมต่างๆ การเรียนการสอนที่ต้องเอื้อต่ออุตสาหกรรมใหม่ และการหาความร่วมมือกับภาคอุตสาหกรรมในการผลิต บัณฑิตให้เป็นที่ต้องการของตลาดแรงงาน เป็นต้น คณะฯ มีการวางแผนและเตรียมพร้อมในการบริหารการศึกษา ในระยะสั้นและระยะยาว โดยอาศัยยุทธศาสตร์ของคณะวิศวกรรมศาสตร์เป็นตัวขับเคลื่อน และสอดรับกับยุทธศาสตร์ของมหาวิทยาลัย โดยมีตัวชี้วัดที่ท้าทาย และจะนำไปสู่การพัฒนาของมหาวิทยาลัยในภาพรวม ดังนั้นการกำหนดยุทธศาสตร์ พ.ศ. 2566 – 2570 มีความสำคัญยิ่งเพื่อสร้างกลยุทธให้เกิดการดำเนินงานที่ชัดเจน
